Hani “görmüş, geçirmiş” diye tabir edilen insanların bir tatlılığı, bir ağırlığı vardır; hemen her konuyu örneklerle süsleyecek anıları vardır evvelden gördükleri… Bu insanların benim uydurmam olan “düşünmüş, taşınmış” sürümleri vardır bir de (yer yer “görmüş, geçirmiş” insanlar ile overlap ederler), karşılaştıkları her konunun çerçevesini değiştirip onu bambaşka bakış açıları ile süsleyebilecek oturmuş (ya da oturmamış, fakat dinamik) fikirleri vardır evvelden düşündükleri. Benim şu kısa ömrümdeki menkıbem de bu insanların bulabildiğim kadarı ile bir ucundan da olsa iletişim halinde olmaktır. Bu açıdan gelip buralara kadar yazdığın için sana çok teşekkür ederim :)

Yorumunu büyük keyifle okudum. Bu yazı içindeki “tongue in cheek” cingözlüğünün benimle ilgili yanlış bir intiba bırakması olasılığından da korkmadım değil (smiley). Madde madde aktardığın katmanlar ile ilgili söylemek istediğim şöyle sıradan şeyler var: Birinci maddeyi, belki de Koray Löker gibi bir pandayı tanıma şansı yakalamış bir kişi olmamdan ötürü çok iyi anlayabiliyor ve bu anlayışı fena halde saygı ve sevgi ile karşılıyorum (senin bu eyleminin ardındaki “anlam zenginliği ve tutarlılık” ile Koray’ın yaptığı bazı şeylerden tanıdık geliyor (dünya ne küçük aslında)). İkinci madde müthiş bir gözlem ve fikir barındırıyor içinde, “gidenin e-hali” son zamanlarda duyduğum en güzel tasarlanmış fakat hayata geçirilememiş projelerden birisi. Üçüncü maddeye katılıyorum; her geçen gün daha belirgin şekilde birbirinden ayrılmaları gerektiği dikte edilen sınırların dahilinde olmak adına insanların edindikleri ezberden yaşantı şekillerini hüzünle gözlemliyorum. Bu yanılgıya düşüp ömrü yarışmakta olan bir sporcu psikolojisinde geçirmek, bu yarış içinde tanımlı olmayan bir şey yaparken de can sıkıntısı yaşamak biraz tatsız ve sentetik bir alışkanlık. Aslında “can sıkıntısı” ve “kronik tatminsizlik” hatalı aksiyomlar ile inşa edilmiş ruh hallerini belirlemek üzere turnusol kağıdı olarak kullanılabilecek küçük uyarı sistemleri olarak değerlendirildiğinde çok işlevsel fonksiyonlar bence.

Arada bir kontrol ediyordum ama Prensesemektuplar’daki yanıtı görmemiştim. Buradan oraya geçeyim hemen :)

Sevgiler.

1. Giysi dedigin sey uzerine giyip temas ve gorsel begeni yoluyla dogrudan (ve”intimate”) iliski kurdugun nesneler. Bu nesnelerin baska bir makina ya da insan tarafindan yikanmasini ben hep yadirgadim. Bu nesnelerin temiz olmasi da ozellikle bir kisisel komfor ve tatmin sagladigina gore kendi kisisel zamanimdan kullanarak yikama isine yatirim yapmanin gunluk hayatimin kalitesini arttirdigini dusunuyorum. yani ben elde yikiyorum.
2. Camasir yikamak zaman alici bir eylem ve bu yuzden makine kullaniyoruz konulu bir on yargi var. bu on yarginin omru orta sinif ailelerin cocuklarinda en fazla 20-25 yil diyelim abartarak. Ama makine ayni isi yaparken bos durup beklemenin de ne kadar akillica olduguna sen karar ver artik. Bu hususta ben baya dusundum. Hatta universitede asla gerceklestiremedigim bir “gidenin e-hali” (e yonelim eki kadikoye ya da izmire gibi) isimli bir fotograf projesi tasarlamistim. istanbula ilk geldigim yillarda insanlarin otobuslerde hicbirsey yapmadan saatlerini gecirmelerini cok yadirgamistim. ayni insanlari bos bir odada bir sandalyeye oturtsan o kadar duramiyo insanoglu. Sonradan farkettim ki insanlar hareket eden bir araca bindiklerinde hareket eylemini otobus makinasina delege (assign) ediyolar. eylemi gerceklestiren kisi ben degilim ama eylemin sonucundan yararlanip bi yerden bi yere ulasan benim. o yuzden bi sey yapmama hali , eylemsizlik anlamina gelmedigi icin can sikintisina donusmuyor. Simdi senin camasir makinesini ele alirsak; en nazik tabirle you take the washing machine for granted demek gerekiyor. bir, fonksiyonu takdir etmiyorsun, iki canin sikiliyor. bence senin receten camasirlari elde yikamak. ben dus alirken camasirlari legende cigneyerek su tasarrufunda bulunuyorum. cok da hizli oluyor. super eglenceli ayrica.

3. bu bos zaman ve sikilma halleri uzerine de ayrica dusunmek lazim. Butun zamanimizi para kazanmaya atfedip hayatin temel fonksiyonlarini para yoluyla dolayli olarak gerceklestirme deliligi benim de icinde oldugum klasik kapitalist bir fenomen. camasir yikayip katlamak oldukca meditatif bir eylem olmanin disinda son derece keyifli bir is bana kalirsa. iki arada bir derede zihnini bosaltmani da sagliyor. hayati calisma eglenme ve dinlenme gibi ana kompartmanlara ayirinca aradaki bosluklar da ister istemez can sikintisi adini aliyor. ama kompartmanlari kaldirip tumune birden yasamak dedigin zaman hikaye bambaska ama sanirim bunu kendi bloguma saklayacagim :) John Zerzan “Gelecekteki ilkel” bu hususta iyi bir okuma gibi gozukuyor. ozellikle satin almaya iliskin. zira satin alinan camasir makinesinin parasini odemek icin calistigin toplam saati hesap edersen bu kadar zamani elle yikama yoluyla asla harcamiyorsun. ama makine alip essek gibi calisip parasini oduyoruz komforlu hayatimiz var diyoruz. yani zerzan daha iyi anlatmis ama kabaca bunu diyor.

neyse bikac sey daha gelmisti aklima ama toparlayamadim simdi. bu arada http://prensesemektuplar.blogspot.com/ ‘da senin yorumunun altina bir cevap yazmistim gozune carpti mi die soracaktim. carpmadiysa basimiz gozumuz ustune agam bilare bekleriz seklinde hizlicanak cevap vereyim.

Tuna

Neden evinize bir camaris makinesi almiyorsunuz Meren Bey? Hatta bir de kurutma makinesi? En azindan yolda gecirdiginiz zamandan tasarruf ederdiniz.

Çünkü Barış’cığım burada eve beyaz eşya almıyorsun normalde. Taşındığın evde buzdolabı, fırın, bulaşık/çamaşır makinesi, kurutucu gibi araç gereçler hali hazırda oluyor, onları kullanıyor, taşınırken de bırakıyorsun çünkü yeni gittiğin evde oluyor.

Bizim de çamaşır makinesi ve kurutucu var fakat kurutucu çalışmıyor ve taşındığımızdan beri kullanamıyoruz. “Neden ev sahibine haber vermiyorsunuz?” deme, orası çok karışık :)

Satın alsak, evde koyacak yer yok. Yer bulduk diyelim, taşınırken götüremeyeceğiz çünkü gittiğimiz yerde olacak. Satmaya kalksak satamayacağız çünkü kimse çamaşır makinesi sahibi olmak istemeyecek. Nitekim bu tip beyaz eşyalar “evin” sahip olduğu şeyler, “insanların” değil :) Bu durumun da hastasıyım aslında. Öğrenci iken “aa şuradaki ev aylık 250.000 lira daha ucuz” türünden sebeplerle gerçekleştirdiğimiz taşınma fasıllarında -çok afedersin- altına girdiğim buzdolabının, fırının haddi hesabı yoktu. Burada bavulunu toplayıp taşınıyorsun.

Öperim.